📝 สาเหตุหลักไม่ได้เกิดจากตัวปล่องไฟโดยตรง แต่เกิดจาก

• การสัมผัส เขม่า (Soot)
• น้ำมันดินจากถ่านหิน (Coal Tar)
• สารก่อมะเร็งกลุ่ม Polycyclic Aromatic Hydrocarbons (PAHs) เช่น Benzo[a]pyrene
• คนงานในยุคนั้นต้องปีนเข้าไปในปล่องไฟแคบ ๆ ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ทำให้เขม่าสะสมบนผิวหนังและเสื้อผ้าเป็นเวลานาน จนเกิดการระคายเคืองเรื้อรังและพัฒนาเป็นมะเร็งในที่สุด
  
  

ความสำคัญต่อวิชาความปลอดภัย เหตุการณ์นี้ถือเป็นจุดเริ่มต้นของ

• การศึกษาโรคจากการทำงาน (Occupational Disease)
• อาชีวเวชศาสตร์ (Occupational Medicine)
• การควบคุมสารก่อมะเร็งในสถานประกอบกิจการ
• การออกกฎหมายคุ้มครองแรงงานและแรงงานเด็ก

ความเชื่อมโยงระหว่างอันตรายจากการทำงานกับโรคมะเร็ง เพอร์ซิวัล พอตต์ (Percival Pott) ได้กลายเป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ระบาดวิทยา เนื่องจากเป็นผู้ค้นพบความเชื่อมโยงระหว่างการสัมผัสสารอันตรายจากการทำงานกับโรคมะเร็งชนิดเฉพาะเป็นครั้งแรก ๆ นั่นคือ มะเร็งผิวหนังบริเวณถุงอัณฑะในคนกวาดปล่องไฟ (Scrotal Skin Cancer)

ทั้งนี้ มะเร็งที่พอตต์พบคือ มะเร็งเซลล์สความัสของผิวหนังถุงอัณฑะ (Squamous Cell Carcinoma of the Scrotum) ไม่ใช่มะเร็งอัณฑะ และสิ่งที่น่าตกใจคือ ผู้ป่วยจำนวนมากมีอายุน้อยมาก

ประวัติของปัญหา อาชีพคนกวาดปล่องไฟมีมาตั้งแต่สมัยเชกสเปียร์ โดยในบทละคร Love’s Labour’s Lost มีข้อความว่า “To look like her are chimney sweepers black” “ดำมอมแมมราวกับคนกวาดปล่องไฟ”

อย่างไรก็ตาม จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นหลังเหตุการณ์ ไฟไหม้ครั้งใหญ่แห่งกรุงลอนดอน (Great Fire of London) ในปี ค.ศ. 1665 ซึ่งทำให้มีการสร้างปล่องไฟที่สูงและแคบขึ้น ปล่องไฟรูปแบบใหม่นี้มักอุดตันด้วยเขม่า จึงต้องใช้แรงงานเด็กชายตัวเล็ก ๆ ปีนเข้าไปทำความสะอาด ส่งผลให้เด็กเหล่านี้เผชิญกับปัญหาสุขภาพมากมาย เช่น

• โรคปอด
• ผิวหนังอักเสบ
• หูดจากเขม่า (Soot Wart)
• มะเร็งผิวหนังบริเวณถุงอัณฑะ
• การวินิจฉัยโรคมะเร็งที่ถูกต้อง

ก่อนหน้าการศึกษาของพอตต์ ก้อนมะเร็งเหล่านี้มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ และรักษาด้วยสารปรอท พอตต์ไม่เพียงให้การวินิจฉัยที่ถูกต้อง แต่ยังแสดงความเห็นใจต่อเด็กเหล่านี้อย่างมาก โดยเขาเขียนว่า “ชะตากรรมของคนเหล่านี้ช่างโหดร้ายยิ่งนัก ตั้งแต่วัยเด็กพวกเขาถูกปฏิบัติอย่างทารุณ ขาดอาหาร หนาวเหน็บ ถูกส่งเข้าไปในปล่องไฟที่แคบและบางครั้งร้อนจัด จนได้รับบาดเจ็บและแทบขาดอากาศหายใจ และเมื่อเข้าสู่วัยหนุ่ม พวกเขากลับมีความเสี่ยงสูงต่อโรคที่น่ารังเกียจ เจ็บปวด และคร่าชีวิตผู้คนนี้”

โรคที่ดูเหมือนจะเกิดเฉพาะในอังกฤษ

มะเร็งชนิดนี้ยังคงพบต่อเนื่องตลอดศตวรรษที่ 19 และเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่คนกวาดปล่องไฟ แต่มีข้อสงสัยสำคัญเกิดขึ้นคือ ทำไมมะเร็งถุงอัณฑะจึงดูเหมือนเป็น “โรคเฉพาะของอังกฤษ” เซอร์เฮนรี บัตลิน (Sir Henry Butlin) แห่งโรงพยาบาลเซนต์บาร์โธโลมิวส์ จึงส่งผู้ช่วยเดินทางไปศึกษาคนกวาดปล่องไฟในเยอรมนี ฮอลแลนด์ เบลเยียม และฝรั่งเศส ผลที่พบคือ เยอรมนี คนงาน  มีระบบการทำงานที่ดีกว่า อาบน้ำสม่ำเสมอ สวมเสื้อผ้าป้องกัน ปัจจัยอื่น ๆ บัตลินเชื่อว่าปัจจัยสำคัญประกอบด้วย

• รูปแบบของปล่องไฟ
• ปริมาณเขม่า
• ประเภทเชื้อเพลิง

ในอังกฤษนิยมใช้ ถ่านหินแข็ง (Hard Coal) ซึ่งสร้างเขม่าจำนวนมาก ขณะที่ประเทศอื่นใช้ โค้ก (Coke) ไม้ถ่านไม้ (Charcoal) ซึ่งก่อให้เกิดเขม่าน้อยกว่า เขม่าทำให้เกิดมะเร็งผิวหนังได้อย่างไร

💡 คำถามสำคัญคือ

• สารใดในเขม่าที่ทำให้เกิดมะเร็งผิวหนัง
• ก่อนจะตอบคำถามนี้ มีอีกปริศนาหนึ่งคือ
• เหตุใดคนกวาดปล่องไฟที่มีเขม่าปกคลุมทั่วร่างกาย จึงเกิดมะเร็งที่ถุงอัณฑะเป็นหลัก

ความเชื่อมโยงกับน้ำมันดินและน้ำมันหล่อลื่น ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เริ่มพบว่าการสัมผัส

• น้ำมันจากหินน้ำมัน (Shale Oil)
• ยางมะตอย (Pitch)
• น้ำมันดิน (Tar)

มีความสัมพันธ์กับมะเร็งผิวหนัง รวมถึงมะเร็งถุงอัณฑะ ในปี ค.ศ. 1922 มีการทบทวนผู้ป่วยมะเร็งถุงอัณฑะ 141 รายในเมืองแมนเชสเตอร์ พบว่า มีเพียง 1 คนเท่านั้นที่เป็นคนกวาดปล่องไฟ แต่ถึง 69 คนเป็นคนงานเครื่องปั่นด้ายในอุตสาหกรรมฝ้ายแลงคาเชียร์ คนงานเหล่านี้

• เริ่มทำงานตั้งแต่อายุประมาณ 8 ปี
• ใช้น้ำมันหล่อลื่นที่ยังไม่ผ่านการกลั่น
• สวมเพียงกางเกงผ้าฝ้ายบาง ๆ ในสภาพแวดล้อมที่ร้อน
• ขณะทำงานต้องพิงเครื่องจักรอยู่ตลอดเวลา ทำให้ร่างกายบริเวณ
• ระหว่างต้นขาส่วนบนกับหน้าท้อง
• เปื้อนน้ำมันอย่างต่อเนื่อง
• และตามมาตรฐานในยุคนั้น
• ไม่มีสถานที่สำหรับล้างทำความสะอาดร่างกาย